Over drie weken ga ik met vriendinnetje Zuuz naar Italië. Iets waar ik met gemengde gevoelens naar uitkijk. Toe aan vakantie, maar nog niet bikini proof.

Dat was wel anders in januari. Het lukte me toen voor het eerst in mijn leven om met acht kilo minder het vliegtuig in te stappen. En dat lag niet aan de koffer, die is namelijk altijd maximaal ingepakt. Het waren twee mooie weken. Die acht kilo is er inmiddels -tot mijn grote schaamte en diepste vernedering- weer ruimschoots bij. Vermoed ik, want ik vermijd weegschalen. Ik heb dus een nieuw plan van aanpak nodig. Bestaat er geen reset button waarmee ik alle stressmuffins, koekjes, taartje, pizza’s en jawel, zelfgemaakte tiramisu van het afgelopen half jaar kan laten verdwijnen?

Nee helaas, ik heb het gecheckt, maar er zit geen reset button op mijn lichaam. Ik mag het weer helemaal zelf doen. Om te beginnen moet ik weer een beetje relaxt doen en de verleiding zien te weerstaan om toch bij een per ongelukke vlaag van drukte en stress naar het dichtstbijzijnde muffinverkooppunt te rennen. Mijn (schoon)zus Inge zegt weleens grappend: ‘Geef Chantal een muffin en ze is weer rustig.’ Ik haat dat het waar is. Sterker nog, op het moment dat ik dit schrijf voel ik weer een groot verlangen opborrelen. *Pauze. Even op zoek naar een gezond alternatief in de keuken.*

Nou, ik heb het beperkt tot een volkoren cracker met dertig plus kaas en een glas smaakloos water. De eerste dag vind ik altijd zó moeilijk. Vaak stel ik het lijnen uit tot maandag, maar dat doe ik mezelf dit keer niet aan. Maandag is mijn laatste werkdag bij MetroDC en dat betekent dat ik trakteer. Het idee om zondag zelf cupcake’s met roomglazuur te maken heb ik verstandig genoeg al van mijn to-do-lijst gestreept. Wel staan er maandag drie dozen verschillende soorten taart klaar met mijn naam erop. Ik hoop maar dat ik alles opmaak. En dan niet thuis op de bank. Gewoon lekker bij MetroDC. Door anderen.

Arno lachte gisteravond om mijn overweging: ‘begin dan gewoon dinsdag.’ Dat lijkt misschien een logisch besluit, maar dat betekent dat ik nog maar tweeënhalve week heb voordat ik naar Sicilië vlieg. Tweeënhalve week is niet hetzelfde als drie weken. Ik zit nu nog in de illusie dat ik echt nog kilo’s kan verliezen. Al begint mijn hardloopregime wel pas dinsdag. Ik bedenk me nu dat ik zowel maandag als woendag een dinner date heb in de stad. En de zaterdag erop is mijn vader jarig. Vanavond voor een barbecue naar mijn schoonouders… Dit voorspelt niet veel goeds.

Oh ja, is het vandaag niet de Dag des oordeels? Als de aarde toch vergaat kan ik net zo goed die cornetto classico uit de vriezer pakken. Toch? Zondvloed of niet, ik ga van mijn ijsje genieten.

Willemstad, 21 mei 2011, 10.15