Vanavond een avondje voor mezelf en niets gepland. Wel lekker na alle hectiek van de afgelopen week. Om 20.00 uur zit ik met een panzanellasalade in de tuin, genietend van de laatste zonnestralen. Grazia erbij, hond ligt naast me (zonder te bedelen) en dan is het wachten.

Zoals op elke zwoele zomeravond wordt de stilte langzaam verbroken door de klanken van de piano. Héérlijk en zo romantisch. Ik weet niet eens wie van mijn buren zo mooi piano speelt. Maakt helemaal niets uit, ík kom er voor naar buiten. Stiekem verdenk ik de andere buren ervan ook getuige te zijn van dit miniconcert. Als dat echt zo is, houd ik nog meer van ze dan ik al deed. Niemand praat, niemand maait gras, ik hoor zelfs niemand lopen. Alleen de piano en de vogeltjes zijn hoorbaar. Een beetje wegdromend neem ik nog een hapje van m’n ciabatta.

Ja ja, Chantal: working citygirl by day, housewife in the suburbs by night. Niet echt natuurlijk, maar eerlijk is eerlijk… Willemstad is fantastisch!

Willemstad, 13 juni, 22:58