Dat is dan weer het nadeel als je de hele zomer doorwerkt: je ziet er ook uit alsof je de hele zomer doorgewerkt hebt. Collega’s lopen uitgerust en gebruind binnen, terwijl ik ze met waterige oogjes vraag hoe de vakantie is geweest.

Het is niet alsof ik nog helemaal geen vakantie gehad heb dit jaar. Ik ben in april nog negen dagen in New York geweest. ‘The city that never sleeps’, and yes we didn’t. Arno bekende enkele weken daarna dat hij nóg moe was van de vakantie. En Arno is zeg maar niet van het aanstellerige. We hebben het things-to-do lijstje inderdaad aardig afgewerkt, bedacht ik me later. Of eigenlijk kan ik wel stellen dat we rustig twee keer de Nijmeegse Vierdaagse gelopen hebben.

De hamvraag dus, gaan we dit jaar nog een keer op vakantie? En waarheen dan? Allerlei dilemma’s duiken op. Het liefste zou ik dan nog in september het vliegtuig willen pakken naar een exotische bestemming. Terwijl Arno pas in november vrij kan nemen. Maar in november ben ik al veel te veel in de Sinterklaasstemming om nog met een Piña Colada in een hangmatje te liggen. Waarschijnlijk zit ik dan in die speciale modus ‘speculaasjes eten in mijn Koekiemonstertrui, vergezeld van een dubbele aflevering Friends’. 

Marrakech dan! Okee, alsnog best exotisch, maar geen strandvakantie. Een duizend-en-één-nacht stad waar ik best een weekje kan vertoeven. Over gezellige bazars struinen, verstoppertje spelen in de tuin van een sultan en couscous eten tussen talloze lampjes. Hoewel Arno ook wel uitkijkt naar vliegende tapijtjes en betoverde olielampen, vindt hij dat toch niet de oplossing voor mijn bleke huidje. Ach, in november is heel Nederland bleek, wat maakt dat dan nog uit?

Een beetje doorvragen, leert me dat Arno gewoon zin heeft in een vijf-sterren-all-inclusive-strand-vakantie in Mexico. ‘Want daar zitten de betere resorts.’ Op zich snap ik deze relax-beweging wel. Ik heb al drie keer eerder in een toeristenparadijs gezeten, terwijl hij steeds een week lang afgemat werd op een karate seminar. Maar om nou helemaal naar Mexico te vliegen, om met een stel dikke Amerikanen aan de zwembadbar te zitten, staat me een beetje tegen. Of toch, ongegeneerd decadent: ’Could I have another Cosmopolitan por pavor’?

Eigenlijk heb ik ondertussen te veel zin in Marrakech gekregen. Ik zie het gewoon helemaal voor me. Dadels eten bij een fontein, met mijn andere hand een kameel aaien, terwijl Arno iets voorleest uit de Lonely Planet. Incognito ronddwalen langs paleizen en moskeeën, op Marokkaanse pantoffeltjes. Munttheetjes drinken met Aladin en Jasmine (toch leuk dat ze speciaal voor deze gelegenheid even uit Irak komen). And last but not least: van die gezellige spulletjes shoppen. Kruiden, wierrook, theeglaasjes, kaftans…

Volgens mij stond Arno gisteren al op het punt een vlucht te boeken. Ik ben benieuwd waar de reis naar toe gaat!

Willemstad, 18 augustus 2010, 21.25