Carrière & Sport

schrijven, karate en yoga

Culinaire Verleidingen

koken, eten, lekkere trek en lijnen

Favoriete Bestemmingen

vakantie, city trips en hotspots

Liefde & Mannen

liefde, flirts en vriendschap

Reflectie & Verwondering

Inzichten en dromen

Home » Reflectie & Verwondering

Laatste restje schuldgevoel

Submitted by Chantal Straver on 31 juli 2010 – 00:033 Comments

Eigenlijk had ik het al veel eerder willen doen. Maar er was steeds een reden om het uit te stellen: geen tijd, een ooglasering, schuldgevoel. Ik vroeg me af of ik het wel echt nodig had.

Van de week sluimerde de gedachte weer bij me op. Zal ik dan toch? Ik weet dat als ik al eenmaal ergens mijn zinnen op heb gezet, ik het bijna niet meer los kan laten. Maar toen zelfs Arno me aanmoedigde om het te doen, gleed dat laatste restje schuldgevoel van me af. Ik verkleedde me snel en onderweg waren we. Een lichte opwinding bekroop me. Eindelijk, vandaag was de dag!

Natuurlijk liet ik die opwinding niet merken toen ik er eenmaal was. Zelfverzekerd stapte ik naar binnen. Het voelde meteen heel vertrouwd. Ik liet alle indrukken even op me inwerken, keek in het rond, totdat mijn ogen de hare ontmoetten. Ik liep in één rechte lijn op haar af. Ik wist precies wat ik wilde en hoe ik het wilde. Ze begreep me direct. Arno stond verbaasd toe te kijken. Hij had geen idee dat ik het van te voren zo had uitgedacht. Het was een mooi moment.

Thuisgekomen kon ik een vreugdekreetje niet meer onderdrukken. ‘Hoe cool is dit?!’ Ik sprong in het rond. Arno grijnsde. ‘Waarom heb je dit niet veel eerder gedaan, kon toch makkelijk?‘ Ik haalde mijn schouders op, ‘Ik weet het niet, het leek me zo egoïstisch.’ ‘Egoïstisch?’ ‘Ja, jij hebt er eigenlijk helemaal niets aan.’ ‘Kom op, iets dat jou laat dansen in de huiskamer is het altijd waard.’

Glimlachend viel mijn blik weer op de tas op de eetkamertafel. Ik aaide hem even. Dé tas die ze me een half uur geleden overhandigd had. Bij het openmaken joelde en danste ik nog een paar keer. Arno lachte in de keuken. Daar was ‘tie dan: mijn eigen stralend witte MacBook! Ik geef niet om dingen en ik hoef geen dure sieraden, designkleding of vette auto’s. Maar hier word ik stiekem toch oprecht, lekker plat, materialistisch gelukkig van.

Hoe grote computernerd ben ik dat ik hier, dagen later, nog steeds zo vol van ben? Ik wil geen reclame maken… of eigenlijk wel. Pech voor al die arme Apple-haters: het is gewoon de beste computer die er bestaat!

Willemstad, 31 juli 2010, 1.03

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

3 Comments »

Leave a comment!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.