Elke dag zien we ze op televisie, luisteren we naar hun muziek en horen we de vreemdste verhalen over ze: Amerikanen. Vorige week was het eindelijk zover, ik ging ze in hun ‘natuurlijke’ omgeving bekijken.

Van te voren werd ik gewaarschuwd voor asociaal gedrag, gevaarlijke New Yorkse wijken, maar vooral voor de fouilleer grage douane. Op Schiphol werd ik alvast een beetje ‘ingewerkt’ door de Nederlandse douane. ‘Mevrouw, ik ga u wat vragen stellen, zodat u goed voorbereid in Amerika aankomt.’ Na de ondervraging, fouilleersessie en laatste tips was ik wel benieuwd naar dat overdreven volk.

Bij aankomst duurde het letterlijk uren, maar toen ik aan de beurt was, werd ik heel beleefd te woord gestaan. Zelfs Arno kon zo doorlopen, terwijl we bang waren dat zijn exotische achternaam minimaal drie uniformen in de verleiding zou brengen hem te bespringen. Om hem te ‘strip search-en’ en met een zaklantaarntje in zijn ogen te schijnen. Dat viel gelukkig alles mee. Wel hebben we tijdens het wachten zeker twintig keer een overdreven nationalistisch filmpje moeten doorstaan. Amerikanen van verschillende etnische achtergronden die je met dezelfde tandpasta lach welkom heten. Uiteraard inclusief sterrenvlag, mooie mensen en kinderen in klaslokalen, met muziek uit een Disney film.

Nog steeds een beetje achterdochtig checkten we in bij het hotel en liepen we naar het Rockefeller Plaza voor hét uitzicht over Manhattan. Onderweg werden we aangesproken door een zwerver. Of we misschien iets kleins over hebben, al was het maar een ‘dime’. Vooruit. En voor die dollar kregen we ieder een stevige handdruk en woorden van dankbaarheid. De volgende man op straat wilde ons een cruise verkopen, die erna probeerde ons een café in te leuren (‘Free beer? Don’t try this on me man.’ Knipoog.) Nee, nu even niet. Met een ‘no problem, have a nice day’ konden we ergernisvrij doorlopen. Wouw, dit is nieuw.

Het lijkt wel alsof iedere New Yorker net na de geboorte een flesje PR heeft gedronken. Iedereen verontschuldigt zich, ook als ik zelf tegen iemand anders opbots. Het meisje naast me in de Comedy Strip vindt me geweldig omdat ik uit Nederland kom en hotelpersoneel wil met me knuffelen bij vertrek. In elke winkel staat er iemand om je welkom te heten, wildvreemden maken praatjes in de metro en iedereen wil je helpen. Is dit echt? Misschien niet. Voel ik me daardoor beter? Ja liever dit, dan dat mensen me afsnauwen in een winkel.

Natuurlijk erger ik me aan de M&M’s mevrouw die onmenselijk vrolijk naar me zwaait en attracties waar we weer op de foto moeten, terwijl we er toch geen twintig dollar voor neer leggen. Maar ze hebben het hier wel door: aardig en beleefd zijn werkt én het is beter voor je imago. Voor zowel bedrijven als voor mensen. -In LA gaat het er alleen maar om hoe je eruitziet en hoe je overkomt. In New York moet je daarnaast ook nog een beetje hersenen hebben.- Aldus een New Yorkse dame. Oppervlakkig? Ja. Maar kunnen wij daar in Nederland wat van leren? Zeker wel. Ik ben onze Nederlandse (botte, nuchtere en directe) aanpak wel zat eigenlijk. Een beetje Amerikaanse subtiliteit is zo slecht nog niet.

Gisteren wachtte ik op het JFK vliegveld, tot we mochten boarden. Tot mijn verbazing versperde een kudde van zo’n veertig mensen de weg naar de balie. De businessklasse en de moeders met kinderwagens konden zich er amper doorheen wurmen. Tot drie keer toe werd er iets van gezegd door het vliegpersoneel. Geen beweging. Toen ik er zelf langs moest, omdat mijn zitplaats achterin het vliegtuig was, viel het kwartje. Oh ja, we zijn weer in Holland. ‘Laten we lekker kauwgom kauwend in de weg gaan staan met z’n allen. Want wij hebben er ook voor betaald hoor!’ In het vliegtuig liepen meerdere mensen lomp tegen me aan en ik durfde de chagrijnige mevrouw naast me bijna niet te vragen of ik er langs mocht. Van die mensen die al wat te drinken vragen voordat het vliegtuig is opgestegen. Zo Nederlands! Ik moet nog even acclimatiseren geloof ik…

Willemstad, 23 april 2010, 23:55