Je voelt je enorm bedonderd als je erachter komt dat jouw grote liefde het bed deelt met iemand anders. Terwijl je dacht dat jullie volkomen gelukkig waren. Is he really having his cake and eating it too?

De mate van pijn, ongeloof en woede spat er vanaf. Soms zelfs letterlijk door tranen, wilde handgebaren en rondvliegende voorwerpen. In het echt of op televisie: ik leef altijd mee, met vochtige ogen. Uiteraard. Wát een eikel. Hoe moeilijk is het om je even in te houden als thuis een beeldschone vrouw op je wacht. Net als de rest van de wereld doe ik lekker mee met oordelen.

Ik vraag me weleens af hoe ik zou reageren als het me zou overkomen. Zou ik heel hard wegrennen naar de polder (niemandsland), waar ik het op een brullen zet? Al zijn kleren uit het raam gooien en de deursloten vervangen? Of zou ik de highroad nemen, een paar tequila shots achterover slaan en de eerste de beste leuke vent… Nee. Waarschijnlijk zou ik toch eerst het verhaal willen weten. Waarom is het gebeurd? En nog belangrijker: was het seks of was het meer dan dat?

Hoewel het voor veel mensen op dat punt allemaal al niet meer uitmaakt, wil ik dat laatste wel weten (al voorspel ik vuurspuwende ogen en kapotte borden). Ik geloof namelijk niet in monogamie. Of eigenlijk, dat het niet automatisch in je systeem zit om monogaam te zijn. Ik geloof niet dat als je eenmaal de ware gevonden hebt, je je nooit meer aangetrokken voelt tot iemand anders. Vooral niet bij die speciale personen. Die mensen met bijzonder veel charisma, of wellicht alleen bij jou een gevoelige snaar raken. Iemand met wie je misschien al flirtte voordat je met je huidige liefde was. Ik geloof dat het zelfs in gelukkige relaties kan voorkomen dat iemand zich te veel laat meeslepen in een ‘onschuldige’ flirt.

Natuurlijk valt er altijd wel een smoesje of excuus te vinden voor wat er gebeurd is. Maar eigenlijk is die nooit legitiem, want waarom heb je het zo ver laten komen? Ja, waarom? Ik denk dat we allemaal stiekem een beetje hangen naar drama (dé anti-sleur-prikkel) en dat we begeerd en leuk gevonden willen worden (je hebt ‘het’ nog steeds). Vooral door iemand die eigenlijk best wel een hoog Mc Dreamy gehalte heeft of juist heel anders is dan je partner (er is ook zoveel keus). In een alcohol- of ander soort roes kan er ‘per ongeluk’ veel gebeuren…

Ik geloof wel in het goede in mensen. In mensen die bewust kiezen voor een monogaam leven. Al is dat voor de één gemakkelijker dan voor de ander (afhankelijk van je relatie en zelfcontrole). Die zich daaraan houden, door zich af te sluiten voor avances van stiekeme verleiders en ‘homewreckers’.  Mensen die grenzen stellen en dat drankje maar gewoon overslaan. Alles omdat ze hun geliefden eeuwige trouw beloofd hebben en zichzelf willen behoeden voor ongepaste gevoelens. En afgezien van dat enorme schuldgevoel, zich ook goed willen voelen over zichzelf.

Eerlijk gezegd vind ik het ook ontroerend als een man me vertelt over zijn geweldige vrouw en wat een geluk hij heeft gehad met haar. Al erger ik me wel aan mensen die te pas en te onpas hun loyaliteit naar elkaar etaleren. ‘Wij doen echt alles samen’ of ‘ik kijk nooit naar andere vrouwen’. We zijn toch geen robots? En het er te dik bovenop leggen doet me altijd denken aan het tegendeel.

Maar wat is monogamie nou eigenlijk? Sommige meisjes vinden het al onvergeeflijk als vriendlief er een stapeltje Playboys op nahoudt. Anderen vinden alles prima, zo lang er maar over gepraat wordt. Of als er helemaal niet over gepraat wordt, zo lang seks, seks blijft. Wel fascinerend is dat vreemdgaan toch in nagenoeg alle gevallen bovenaan de lijst van grootste zonden staat. Trots, waardigheid en vertrouwen worden geschonden. In het Romeinse Rijk vocht men het uit in de arena, in het nieuwe millennium dumpen we elkaar en laten we het van allerlei factoren afhangen hoe dramatisch we het maken.

En ik? Ik ben er zo eentje met een flirterige aard (waar ik de cocktails en de parfumindustrie een beetje de schuld van geef). Maar ik ben er ook één die gaat voor eeuwige trouw en liefde. Daar ben ik gewoon ouderwets romantisch in, je hebt niet voor niets voor elkaar gekozen. Het speciale lijkt me er ook een beetje vanaf als je elkaar een vrijbrief geeft om van alles buiten de deur te doen.

Uiteindelijk laat ik dat extra drankje altijd maar staan…

Willemstad, 5 februari 2010, 13:20