Hoe weet je zeker, met miljarden mensen op deze wereld, dat je levenspartner ook daadwerkelijk je ware liefde is? En wie zegt dat we maar één grote liefde hebben? Wat triviaal, want zou je niet in je handjes moeten knijpen als het je gelukt is liefde te vinden?

De oorsprong van monogamie gaat helemaal terug naar de eerste twee mensen op aarde, Adam en Eva. Later bedachten we er ‘economische voordelen’ bij en nog later zijn we het gaan romantiseren. Toch kan ik het niet helpen om te denken dat we langzaam een meer idealistisch tijdperk ingaan, waar we uit de maatschappelijke kaders breken om eens onder de loep te nemen wat daadwerkelijk goed voor ‘ons’ en onze wereld is. En daar hoort wat mij betreft de heroverweging van monogamie bij.

Nogal schokkende statement. Zeker voor iemand die op de wereld is gezet in een tijd waarin je werkt, bouwt aan een gezin, belasting betaalt, zorgt voor je eigen spulletjes en monogaam bent. Iedere dag wordt dat ons ingeprent. Krankzinnig eigenlijk. Zijn dat nou onze allereerste belangen? Hoe zit het met: doe goed, werk aan ontwikkeling en gezondheid, zorg voor elkaar en heb lief? Dat we hier enkel zijn om ons voort te planten vind ik in een tijd van overbevolking behoorlijk primitief. En al dat andere? Ik zie voorbeelden van mensen die alleen maar bezig zijn met het op orde brengen van hun eigen zaakjes, ondertussen asociaal gedrag vertonend, maar prima functioneren in onze samenleving, omdat ze uitsluitend goed voor zichzelf zorgen. Maar misschien is het helemaal niet zo gek dat men steeds vaker voor zichzelf kiest, om te overleven in het systeem van hokjes en regeltjes.

Zonder rigoureus alle voordelen van monogamie uit te vlakken, want die zijn er wel degelijk, kan monogamie ook voor veel schaamte en frustratie zorgen. Zijn er niet talloze huwelijken waar partners om wat voor reden dan ook op elkaar uitgekeken raken en zich daardoor niet meer seksueel kunnen ontladen? Ze blijven bij elkaar, bijvoorbeeld door dat koophuis wat ze aangepraat is, raken steeds gefrustreerder en doen zich vervolgens tegoed aan nog meer materialisme. Dat vertellen ze niemand, want daar schamen ze zich voor. Dus gaan ze uiteindelijk vreemd in het geheim. Of niet en worden volkomen ongelukkig. Ik vraag me in alle openheid af, of de voordelen van monogamie altijd de nadelen overschaduwen. Iemand moet het gezegd hebben.

Bestaan er geen andere vormen om op een gezondere manier met liefde en loyaliteit om te gaan? Zou je je ware liefde niet kunnen zien als een groot licht dat altijd op je schijnt. Iemand die je lief hebt, vertrouwt, bewondert en waar jij je licht volledig op terug kunt schijnen. Er altijd voor elkaar zijn en uit ultieme liefde elkaar alles gunnen. Als er in je leven meer lichtjes gaan schijnen naast dat grote licht, moet je daar dan je ogen voor dichtknijpen? Of zou je je daar zonder schuldgevoel aan over mogen geven en lief hebben (met of zonder fysieke daad), zonder dat het grote licht dooft? Wat als het grote licht juist feller en helderder wordt, door beiden’s vrije ontwikkeling van persoonlijkheid en seksualiteit?

Waarom kiezen voor een leven vol beperkingen, als we ons -uiteraard met grote zorgvuldigheid- kunnen verrijken met meer liefde voor ‘elkaar’. Het begin van grote liefde voor ieder individu? Een concept waar ikzelf ook nog niet volledig van overtuigd ben, waarschijnlijk vanwege het beeld van oneindige vrijblijvendheid dat het oproept en de angst dat we misschien juist verder van elkaar zullen drijven. En omdat het begrip monogamie ook bij mij nog iets te diep geworteld zit, om het zomaar los te laten.

Toch vind ik het een fascinerende gedachte. Een idealistisch tijdperk, zonder afgunst en haat, maar gevuld met liefde en begrip. Het tijdperk is wellicht mijn eigen droomwereld die ik projecteer op de harde werkelijkheid. En al zou die verschuiving al begonnen zijn, waarschijnlijk ben ik honderden jaren dood, voordat we daar zullen zijn. Maar het biedt voldoende stof om over na te denken. Weg van de hokjes, de regels, de staat en de kerk. Eén wereld, miljarden harten en genoeg intelligentievermogen om er iets moois van te maken. En we allemaal in een staat van verlichting zullen zijn.

Geschreven in alle oprechtheid, moe van de hardheid en het materialisme, ziet oordelen en hokjes als valse veiligheid en onwetendheid, streeft naar idealisme en filosofeert over de ware strekking van liefde en geluk. Dit stuk is juist niet bedoeld ter belediging, maar om jou en anderen aan het denken te zetten.

Willemstad, 14 juni 2012, 8.16

P.S. Dit blog is ook gepubliceerd op Viva.nl.