Kritische shopmeisjes, tierende topmodellen en emotionele metamorfoses op televisie. Tranen met tuiten bij het eindresultaat. En als het echt allemaal niet kan, aldus bepaalde ‘echte meisje, op zoek naar zichzelf’, dan laat je een cosmetische ingreep doen. Jezelf goed verzorgen is één ding. Maar ‘mooi’ zijn, omvat naar mijn maatstaven heel wat meer dan alleen uiterlijke kenmerken. Dacht ik.

Nu zat ik laatst op een zomerse dag met wat familie in de tuin. Ontspannen zat ik achterover, te genieten van een luchtig gesprek met mijn zusje, toen mijn oma iets opviel. “Chantal, wat is dat nou voor vlek in je gezicht?” Dat was mezelf ook niet ontgaan voordat ik mijn entree maakte. Een klein vlekje door de zon in mijn gezicht gebrand, wat ik niet zo opvallend vond en waar ik me zeker niet druk om wilde maken.

Blijkbaar waren er aanwezigen die daar anders over dachten. “Chantal, kom eens even. Oma kan het vanaf hier niet zo goed zien.” “Dat lijkt me niet nodig oma.” “Wat verschrikkelijk, een vlek in je gezicht. Laat het me eens zien. Kijk nou jongens.” En zo werd een vlekje in een paar minuten tijd getransformeerd tot een soort van groot gezwel, waar niemand meer omheen kon. Iemand opperde dat ik het misschien wel kon laten weglaseren. Een ander knikte bedenkelijk. “Het was mij ook al opgevallen.”

Het ontspannen gevoel van even daarvoor was compleet verdwenen. De dag erna keek ik bedroefd in de spiegel. Het vlekje was het enige wat ik nog zag. Dus sloeg ik crèmetjes in. En citroen, karnemelk en zonnefactor 50. Moest helpen en voorkomen volgens Google. Vastberaden belde ik een dermatoloog, maar helaas, in de zomer worden zulke vlekjes niet verwijderd. “Het komt dan alleen maar donkerder terug mevrouw.” Half depressief drukte ik de telefoon uit. Great. De rest van mijn leven ben ik dus verminkt. Er zat niets anders op dan met de luiken gesloten op de bank te janken om een zielige film.

Gelukkig kwam ik de dag erna weer bij zinnen. Wat een waanzin. Dat vlekje hoort nu bij me, maar bepaalt niet wíe ik ben of hoe ik me voel. Gooide ik zomaar mijn hele geloofsysteem overboord. Los van het feit dat er genoeg aan mij overblijft om door oma ‘mooi’ gevonden te worden, heb ik hopelijk meer te bieden dan alleen een lichaam. Weer een wijze les geleerd. Het is zo belangrijk om zelfbevestiging niet van buiten te zoeken. Zeker niet van familie. Die zitten vaak toch alleen maar (te dicht) op je huid.

Het maakt mijn oordeel naar de echte meisjes -die naar zichzelf op zoek zijn- ook weer een stuk milder. Stiekem zijn we allemaal vatbaar voor kritiek van anderen. Hoe hard ons schild of hoe sterk onze persoonlijkheid ook is, als mensen echt willen is een zwakke plek snel gevonden. Het enige wat ons dan nog rest is de citroenschijfjes van ons gezicht laten glijden en hard lachend relativeren. Waar maken mensen zich druk om? Uiterlijk is vergankelijk. Een lachende ziel is oneindig.

Wat is voor jou ware schoonheid?

Willemstad, 7 juni 2012, 8.17

P.S. Dit blog is ook gepubliceerd op Viva.nl.