10.50 uur: treinrit Rotterdam – Utrecht.
Het is gek, maar ik weet niet meer zo heel goed hoe ik tot dit besluit gekomen ben. Ik verdenk mijn vriend Ferdi ervan me op het idee gebracht te hebben. Langzaam maar zeker werd het me gewoon duidelijk dat ik een opleiding tot Docent Yoga moet gaan doen.

Afgelopen maandag zocht ik voor het eerst gericht naar een opleiding. De opleiding die me het meeste aansprak, begon ook nog eens deze week, vandaag dus. Na een paar hoopvolle mailtjes, kreeg ik diezelfde maandagavond het verlossende antwoord: ik kon nog instromen. Hoewel ik op visite was, kon ik mijn uitgebreide vreugdedansje echt niet tegenhouden. De enorme blijheid overviel me. Eergisteren drong er iets tot me door. De opleiding is in Utrecht. Vorig jaar kreeg ik twee weken lang yogales van inspiratiebron en guru Wayan in Bali. Hij vertelde me dat hij veel contact had met twee Nederlandse yogadocenten. Zij geven op dezelfde manier als hem les in het Hatha Yoga en… leiden andere docenten yoga op in Utrecht.

Nu in de trein naar Utrecht en de verwachtingen zijn dus hoog gespannen. Heel benieuwd naar de les en hoe gesloopt en vol informatie ik straks zal zijn. In de infomail staat dat we lunch mee mogen nemen, zolang dit maar vegetarisch is. Ik moet daar om lachen. Is het niet slechts een paar weken geleden dat ik nog stampij maakte in mijn blog over het eten van vlees? Het voelt bijzonder meant to be. Ik ben benieuwd of dat dadelijk nog steeds zo is. Ik weet van mezelf dat ik een aangeboren aanleg heb voor het te snel ergeren aan mensen, die het uiteindelijk misschien wel heel goed bedoelen. Ik neem mezelf bij deze voor er als een echte yogi in te gaan, vol empathie en begrip. En mocht me dat toch niet lukken, dan blok ik ze. Maar wie weet, misschien zitten mijn mede-yoga-studenten en ik wel enorm op één lijn.

20.01 uur. Thuis op de bank.
Het idee was dat ik op de terugrit nog even mijn yoga-ervaringen met jullie zou delen. Maar als een allervriendelijkste Rotterdamse dame me een lift naar Manhattan aan de Maas aanbiedt, kan ik dat natuurlijk moeilijk weigeren. Of eigenlijk, ik was zelf degene die dwars door de klas en wierook vroeg of ik met haar mee kon rijden, één tiende van een seconde na het horen van het woordje ‘Rotterdam’, maar dat terzijde. (Een enkele reis OV is drie uur.) Ik heb dus leuke klasgenoten. En een heel fijne yogadocent.

Het was niet eens wennen, zo relaxt was de sfeer. Eerst een uurtje yogales: van de kaars naar de ploeg, daar moet ik echt nog even aan werken, maar verder lukte het op zich aardig, vooral wat lenigheid betreft. Nu moet ik als een gek de houdingen in het Sanskriet uit mijn hoofd leren, want over twee weken mag ik echt geen kaars en ploeg meer zeggen, maar Salamba Sarvangasana en Halasana.

Een dame die net de opleiding achter de rug had mocht een gedeelte van de les op zich nemen. Eerlijk gezegd sloegen haar zenuwen ook even over op de mijne. My God, dadelijk moet ook ik dit allemaal kunnen èn overbrengen. Maar het lukte haar uiteindelijk toch helemaal. Mocht je denken dat ik daar tussen allemaal theemutsen zit, heb je het mis. (Oké, we hebben wel even thee gedronken.) Want er waren toch ook behoorlijk wat (lenige) mannen, waaronder de leraar. En ging ik in januari nog naar het Iyengar Yoga Institute of New York, mocht ik vandaag het boek van Iyengar aanschaffen…

Meant to be? I think so!

Willemstad, 3 maart 2012, 20.22