Soms denk ik dat iets een heel goed idee is, maar dat valt dan eigenlijk best wel mee (of tegen). Overigens was dit niet hélemaal mijn idee, dus ik hoef niet alle ‘credits’ te ontvangen in positieve zin. In negatieve zin mag je me afbranden as you like…

Voor de karatekids wilden we trainingspakken laten bedrukken met ‘Karate Moerdijk’. Leuk voor op kamp en naar wedstrijden. Of thuis en bij vriendjes. Of op school. Maakt niet uit, maar dat leek me wel wat. En dan niet zomaar één, maar van mijn favoriete sportmerk, waarvan ik de naam niet zal verklappen, maar het eindigt op ‘ike’. Ik bedacht me wel dat zo’n merktrainingspak -hoe leuk ook-, voor kinderen die groeien als kool, wellicht wat kostbaar zou zijn. Dus we brachten een sponsoractie in het leven. Zo konden de kinderen er zelf ook iets voor doen en zijn de ouders niet weer de pineut.

So far so good. Maar ik vond het toch niets om de kinderen langs de deuren te sturen. Dus alleen familie en vrienden. En beter nog, ze kregen iets mee om te verkopen. Iets overdreven schattigs: chocolade voor Valentijnsdag. Zie je het voor je? Die grote ogen, dat ze graag iets voor dat trainingspak willen doen. Nog maar twintig zakjes te gaan. Zakjes? Ja, gevuld met chocolade en een snoephartje. Je weet wel, voor Valentijnsdag. Knipper, knipper. Wie kan dat weerstaan? Dacht ik, toen ik de dozen chocolade aan het inslaan was. Het paste amper in de achterbak. Een trainingspak is heus niet waar het allemaal om draait, maar het geeft toch een leuk beeld en gevoel. “Daar lopen ze, de kids van Karate Moerdijk.”

En ja hoor. Heel wat kinderen gingen er fanatiek mee aan de slag. Verkochten zelfs meer zakjes dan dat ze hoefden. Stralend kwamen ze de sponsorlijsten weer inleveren. Ik vinkte de kruisjes tevreden af op mijn kladblok. “Mooi.” Mooi, mooi en zag de dozen met zo’n 1.500 chocoladezakjes (handgevuld door vijf karatekids, Arno en mij) met de week slinken. Er waren ook ouders die het pak liever gewoon kochten. Geen gedoe, wel een mooi trainingspak. Dat kon natuurlijk ook. Kids blij, ouders blij, wij blij. Vink, vink.

Na enkele weken bleven de dozen chocolade wel een beetje staan, zo, daar midden in de huiskamer. Verleidelijk ook, zo ‘s avonds laat. Zó verleidelijk dat de hond uit de bijkeuken ontsnapte, zeven zakjes openscheurde en zich vrolijk tegoed deed aan de Valentijnschocolade. Een uurtje later bij de dierenarts was ze minder vrolijk, toen het er ook allemaal weer uitkwam, maar dat terzijde. Dat effect heeft Valentijnsdag blijkbaar nou eenmaal op sommigen. (De harde realiteit…)

Inmiddels is Valentijnsdag ruim voorbij en we mogen trots zijn op het resultaat. Toch maar mooi een grote bestelling mogen doen bij mijn favoriete sportmerk en iedereen wacht in spanning af. Wat dan de keerzijde is? De vijfhonderd chocoladezakjes die overgebleven zijn. Die zijn een probleem. Niet voor de hond, die kijkt er niet meer naar om. Heeft haar lesje geleerd. Ik anderzijds nog niet. Elke dag dagen ze me uit, teisteren ze me. Ik heb ze maar weer in de achterbak gezet. Morgenmiddag gaan we met z’n allen naar de Midwintertraining en er komen vijftig karateka’s. Ik hoop maar dat ze honger hebben…

P.S. Dank aan alle kids die geholpen hebben met inpakken of me verlost hebben van de zakjes. Mocht je trek in chocolade hebben: je weet me te vinden. En kom snel!

Willemstad, 24 februari 2012, 22.07