Dagen gaan voorbij als minuten, te veel mensen heb ik al veel te lang niet meer gezien, ik kan me de laatste keer niet meer herinneren dat ik ‘normaal’ gekookt heb en het is ineens nog maar vijftien nachtjes slapen tot de jaarwisseling. Ons goede voornemen? Wat gezonder gaan leven.

Blijkbaar beland ik van de ene ontwikkeling in de volgende. De laatste maanden hebben me zo verrast, dat ik met geen enkele zekerheid kan zeggen waar ik over een half jaar sta. In jaren heb ik niet zo met de dag en met de week geleefd als nu. Weliswaar ook door de drukte, maar ik beken dat er vrijwel alleen nog ‘positieve’ stress heerst.

Laatst sprak ik iemand die een weekend had gemediteerd in een klooster. Zesendertig halve uren lang was het niet de bedoeling dat hij ook maar een woord sprak, maar dat hij zittend in een kring bezig was zijn gedachten op nul te zetten en het ‘leven in het nu’ te ervaren. Ik dacht altijd dat dat slechts een uitdrukking was. Hij weet nu hoe het is om letterlijk in het moment te leven, zonder gedachten, met uitsluitend nog het pure gevoel van energiestromen door zijn lichaam en een overweldigend geluk.

Fascinerend vind ik dat. Ik heb het -ironisch genoeg- op mijn to-do-lijstje gezet, al is het maar voor de ervaring van het mediteren op zich. Een uitdaging, een gróte uitdaging, want ik kan al geen half uur stil zitten, laat staan zesendertig halve uren. Als je weet waar ik nu mee bezig ben, zou je het vast begrijpen. Ik wou dat ik er al meer over kwijt kon, maar helaas, het moet eerst nog hier en daar bevestigd en voor akkoord verklaard worden, voor ik het van de daken mag roepen. Hoe heerlijk als het uitkomt.

Vroeger telde ik de dagen tot het weekend af, vandaag vergat ik dat het vrijdag was. Arno is overigens ook bizar druk. Werk, de karateschool, een deeltijdstudie, stagedagen. Vrije dagen zitten er voor hem al een hele tijd niet in. ‘Doe je het wel een beetje rustig aan vanavond?’ vraag ik bezorgd. ‘Als jij je MacBook ook even weglegt.’ krijg ik te horen. Die goede voornemens, daar zullen we echt aan moeten werken. Gelukkig beginnen we volgende week al: ook even verstand op nul. Maar dan in New York. Ik hoef maar even te knipperen en we zijn er al. Dat is dan weer het voordeel van druk zijn.

Willemstad, 16 december 2011, 20.10