Waar het aan ligt weet ik niet, maar de laatste tijd belanden Arno en ik steeds vaker in het gezelschap van heel lieve, gehoorzame en schattige kinderen. Engelachtig bijna. Wil het universum ons soms iets zeggen?

Soms vraag ik me af of ik niet een beetje kinderachtig ben. Zo geef ik redelijk gemakkelijk aan (culinaire) verleidingen toe, kan ik dansen alsof ik in mijn eentje ben en lach ik om het minste of geringste.

Dat is dan weer het nadeel als je de hele zomer doorwerkt: je ziet er ook uit alsof je de hele zomer doorgewerkt hebt. Collega’s lopen uitgerust en gebruind binnen, terwijl ik ze met waterige oogjes vraag hoe de vakantie is geweest.

In april zit ik al een paar maanden slecht in mijn vel, in mei is de slapeloosheid bijna onhoudbaar en in juni besef ik dat ik in een quarter life crisis zit. Maar woensdag zag ik een geruststellende documentaire: ik ben niet de enige.

Van de week vond ik mijn oude, vergeten dagboeken. Heerlijk om weer te lezen, maar ook een beetje confronterend…

Het is soms best lastig als mensen niet begrijpen wat je nu eigenlijk precies doet. Er zijn van die beroepen die altijd vragende blikken opleveren als het ter sprake komt.

Eigenlijk had ik het al veel eerder willen doen. Maar er was steeds een reden om het uit te stellen: geen tijd, een ooglasering, schuldgevoel. Ik vroeg me af of ik het wel echt nodig had.

Werken in de zomer. Veel collega’s zijn er een paar welverdiende weekjes tussenuit, het zonnetje schijnt fel naar binnen, mijn cola light is lauw en ik sta op het punt mijn telefoon door het raam te gooien.

‘Mijn perfecte man is: intelligent, onwaarschijnlijk knap, atletisch, succesvol, universitair geschoold en houdt van verre reizen…’ Het eisenlijstje van een willekeurige single girl.

In de trein naar Amsterdam. Niet voor de Oranjehuldiging of om een onvervalste Gooische BN-er te spotten, maar om het nieuwe huis van mijn vriendinnetje Zuuz te bewonderen.