Carrière & Sport »

Over vier weken heb ik iets te vieren. Iets geweldigs. Het is dan precies een jaar geleden dat ik mijn ontslag indiende en besloot een nieuw leven te leiden.

En nee, niet dat van Koos Werkeloos. Maar het leven zoals het voor mij blijkbaar bedoeld is. Die van een free agent, zodat ik op elk avontuur kan springen wat me lief is. De allerbeste keuze die ik ooit gemaakt heb.

Het ding met mij, is dat ik graag mijn eigen ‘kindjes’ heb. En dat bedoel ik (bijna) letterlijk en figuurlijk. Er is toch geen bal aan als iemand iets bedenkt, mij de opdracht geeft om het uit te voeren, zodat hij vervolgens zelf met de eer kan strijken? Dat gehijg in mijn nek. Uiteindelijk ging ik er niet meer zo hard voor lopen, geen geldbedrag was er hoog genoeg voor. Ik dacht dat ‘je wilde haren verliezen’ een gezegde was. Wist ik veel dat ik aan het einde van mijn laatste werkslaafperiode echt bijna de helft van mijn haar zou verliezen. Mijn geest verdoofde met de dag, maar uiteindelijk was het mijn lichaam die protesteerde. Het was tijd om alle onzin los te laten en te doen waarvoor ik hier werkelijk op aarde ben.

Het is nu bijna een jaar verder en mijn haar is weer vol, lang en heeft nooit eerder zo geglansd. Uit het niets iets maken, kansen grijpen, hier en daar op m’n bek gaan en dan alsnog successen maken waar ik niet van had durven dromen. Mijn ‘projecten’ zijn mijn kindjes. Ik heb ze bedacht en groot gebracht. En dan zijn er natuurlijk ook nog de karatekinderen die zoveel hebben losgemaakt dat ik zowaar een moederhart voor ze heb gekweekt. Ik ga door het vuur voor ze. Ja, moeders zijn bevooroordeeld, dus ik zeg het maar hier en nu: ik speel geen scheidsrechter op welk toernooi dan ook, want mijn kinderen zijn altijd mijn winnaars. Ieder kind is anders, maar deze kinderen: ze blijven me keer op keer verrassen.

Er is ook een andere reden waarom de kinderen me aantrekken. Ik ervaar weer hoe het is om zelf kind te zijn. Puur, volledig mezelf, met overgave opkomen voor waar ik in geloof – in alles. Het kind zoals ik was, maar gelukkig wel met een rugzak vol ervaring en kennis. En om die kennis in te zetten voor ‘mijn’ kinderen… Er heerst een bepaald gevoel, een kameraadschap. Alsof ze weten wat mijn intenties zijn en ze betalen me veel meer terug dan nodig is. Er is niets nodig. Werk is geen werk, het is een roeping. Ik hoef me niet anders voor te doen. Ik heb hun respect al voordat ik een stap in de zaal zet. Vijfentwintig kinderen lesgeven op een avond dat ik er alleen voor sta? Het gebeurt regelmatig. Met plezier, er wordt naar elkaar geluisterd, de energie is goed, geen centje moeite. Het feit dat niemand alleen langs de kant staat, de mooie onderonsjes die ik met ze heb en de afsluitende groet in elke les zijn goud.

Het is dan ook niet vreemd dat ik me het laatste half jaar meer op de karateschool heb gericht dan ik van te voren had bedacht. Regelmatig vragen mensen me of ik alleen nog maar met karate bezig ben. Helaas heb ik geen dik banksaldo ergens in de Caribbean, en laten we wel wezen, je begint geen karateschool om er ‘rijk’ van te worden. Maar eerlijk gezegd: Ik haal ook veel uit andere bezigheden. Schrijven bijvoorbeeld. Bij elke tienduizend woorden is het alsof ik mezelf opnieuw uitgevonden heb. Datzelfde geldt voor het yoga-avontuur waar ik ingestapt ben. Misschien niet helemaal toevallig, maar allebei moeten ze haast ook wel een roeping zijn, ik kan het namelijk niet niet doen.

En personal branding natuurlijk. Al beken ik heel eerlijk dat ik de personal branding voor de karateschool en Arno’s nieuwe onderneming het meest bevredigend vind. Waar het hart vol van is hè. En daar zit meteen een valkuil en tegelijkertijd één van de wijze lessen van het afgelopen jaar. Soms is het maar beter om iets knulliger te laten ogen dan dat het daadwerkelijk is. En dat terwijl het waarschijnlijk nog zo’n tien keer beter is dan wat ik online kan overbrengen. Het zijn de lokale concullega’s die onze high profile communicatie niet echt kunnen waarderen. Met een vies gezicht noemen ze ons commercieel, hoewel onze contributie niet hoger is en ze toch stiekem onze ideeën proberen na te bootsen. Ik was allang bereid een hand toe te steken, maar gebruik hem nu maar om mijn mond te bedekken als ik iets te hard lach om de slappe aftreksels die ik op het internet voorbij zie komen. Zit dan niet zo te zeuren.

Ook anderen maken het ons soms moeilijker dan nodig is, denkend dat er een groot apparaat achter Karate Moerdijk schuilt. Het zijn toch echt Arno en ik die alle plannen en activiteiten bedenken en uitvoeren, welliswaar hier en daar ondersteunt door een enthousiaste ouder. Maar ik heb bedacht dat dat allemaal niet uitmaakt. Ik hou ervan om de lat hoog te blijven leggen en kan zo ‘mijn’ kinderen ook nog het beste van het beste geven. Ik merk, misschien mede daardoor, dat de support voor de karateschool enorm aan het groeien is en vraag me serieus af waar we over een jaar zullen staan. Je krijgt wat je geeft? Dan ben ik heel benieuwd wat onze karatekinderen nog te wachten staat!

Willemstad, 6 mei 2012, 1.35 (heerlijk, zo’n past-midnight-blog)

Karate Moerdijk bestaat sinds afgelopen maart twee jaar. Met Sterk en Stevig start Arno binnenkort met het geven van weerbaarheidstrainingen aan jeugd en volwassenen.